فصل من از راه رسید . دستمو دراز کردم و اولین برگ زردی که دم دست بود رو برداشتم . این زردی ، این خشکی نشونه خیلی چیزا بود . اولیش ، حکایت از باد سرد می کرد و   پاییز . روزهایی برای نفس کشیدن . فصلی که می تونی خودت باشی . انگار هوا هم پا به پات می آد . بارون شروع کرد به باریدن .

حالا دیگه خود بودم . انگار دلتنگی هم تو این روزا قشنگه .

این روزها ، بی محابا کلید خونه رو گم می کنم . روزهایی که به منطق و حدس احتیاج نیست : باران می آد .

و تو بدون انتظار قدم می زنی .